Waarom Linda een hypocriet is en ik een tosti ben.

Och, och, och, ik had het kunnen weten. Zelfs BN’ers beginnen zich te verzetten tegen de “health” trend. “Health” mag absoluut tussen haakjes, aangezien niemand eigenlijk weet wat precies “healthy” is. Zijn het de koolhydraten, de vetten, de suikers of de E-nummers die we op de zwarte lijst moeten zetten? Het blijft vooralsnog onduidelijk. Toch worden we al jaren, met name in Hipster paradijs Amsterdam (waar ik woonachtig ben), opgescheept met de zogenaamde superfoods en dergelijke. En ik moet toegeven; ik hou van nieuwe dingen. Dus de eerste weken deed ik er lachend aan mee. Van mijn kooktalent hoef ik het niet te hebben, maar de goede keuken kan ik zeker waarderen. Dus toen ik spannende namen zoals Goji bessen en Moerbeien voorbij zag komen, was mijn aandacht gewekt. Ik werd overgehaald door hipster vriendinnen, waarnaar ik trouwens nooit meer luister. Een paar besjes zouden wonderen verrichten. Sterke nagels, beter brein, glanzend haar, meer energie; mij heb je met een mooie verpakking en een creatieve leus. Ja, ik weet het, ik ben de droom van iedere marketing agent. Dus…

Kaylee aan de superfoods. Het was nog een beetje nieuw toen, dus ik moest naar de natuur winkel. Vanaf het moment dat ik binnen stond had ik opeens een paar vragen des levens;
1. Waarom ruikt het hier zo gek? Ik kon het niet echt plaatsen. Het is niet muf, het is niet fris, het is een beetje houterig, schimmelig, vochtig… Het is niet te beschrijven. Dus sinds die dag noem ik het maar de natuurwinkel geur.
2. WAT IS MET DEZE PRIJZEN!? “Oh kijk, zo’n schattig potje pindakaas. Hmm… met nootjes, die kan ik wel mee nemen. Even kijken dat is… 5 EURO!?”. Ja, dit gebeurt mij werkelijk. Ik snap dat biologisch-organisch-hipsterisch alles iets duurder maakt, maar deze winkel was gekkenwerk.
3. Wie zijn deze mensen? Een combinatie van hipsters en geitenwollen sokken, die ongetwijfeld allemaal heel verantwoord zijn. Ik word een beetje vies aangekeken omdat ik een Lidl tas draag met minder verantwoorde boodschappen (ik ben er nog niet mentaal klaar voor om afscheid te nemen van die zak chips). Men lijkt te voelen dat ik hier niet helemaal op mijn plek ben.

Waarschijnlijk bedwelmd door de geur in de natuurwinkel ga ik helemaal los. Alles wat er gek en gezond uitziet koop ik. Opgewonden en enthousiast open ik thuis de plastic bakjes. Ik ben er klaar voor. Vanaf nu gaat het gebeuren. Ik zie mezelf al slank door een veld heen huppelen, met zingende vogels op de achtergrond, die zo blij zijn omdat ik verantwoord eet. Mijn haar glanst als in een Guhl reclame en ik word omringd door andere gezonde mensen. En dan neem ik de eerste bes. En nog een. Mijn gezicht vertrekt langzaam. Goji bessen kon ik nog hebben, ondanks de fel rode kleur (?) en beetje muffe smaak. Quinoa, oké, ik gooide er gewoon net zoveel geitenkaas doorheen totdat die smaak overheerste (wat niet moeilijk was, want quinoa smaakt naar NIETS mensen). Maar toen ik moerbeien probeerde, werd ik toch echt een beetje boos. Niet alleen is de structuur hoogst opmerkelijk, ze zijn ook nog eens flink ranzig. En dat van iemand die lachend spruitjes, bietjes en alle andere kindernachtmerries weg eet.

Ik hoef niet te vertellen dat het nooit meer goed kwam tussen mij en superfoods. Probeer je me greenpowder aan te smeren? Ik ga spontaan weer naar dat eerste shock moment, waar ik realiseerde dat goede marketing echt alles is en ik moet stoppen met overal in te trappen. De persoon die glanzend haar heeft gekregen of meer energie van die stomme bessen mag zich trouwens bij mij melden, dan neem ik alles terug. Het lijkt me echter sterk dat dit gaat gebeuren en daarom kan ik zo open en bloot mijn mening op het internet gooien.

Maar goed, ik dwaal af. Ik wilde het namelijk over Linda hebben. Linda de Mol, RTL paradepaardje, die op de cover van haar blad “LINDA.” staat met een zak friet en als leus “Rot op met je chiazaad!”. Well played, Linda, maar zo makkelijk kom je er niet vanaf. Dacht je nou echt, dat nu we na verschillende onderzoeken van de consumentenbond en het voedingcentrum, we jou zouden laten strijken met de eer? Dat we zouden doen alsof we allemaal volgzame lammetjes waren en eindelijk zijn verlicht door jouw visie op de superfoods? In september 2014 gooide LINDA. al een balletje op over de HEMA die de superfoods gaat verkopen; ze vermeldden dat ”sommige mensen het overbewuste gedoe zat zijn”. Een behoorlijk tamme uitspraak voor een blad dat nu claimt al geruime tijd tegen de verhipsterisering van onze samenleving te zijn met betrekking tot de superfoods. Vier dagen geleden werd er nog een quinoa recept op de LINDA. website gezet. Linda waait maar een beetje met de hipster wind mee blijkt maar weer.

En nu we eindelijk allemaal wakker beginnen te worden, komt Linda als messias van de frikandellen. Ze predikt “Je suis Tosti”, onder het mom van ”ik ben zo lekker normaal gebleven”. En dat is nu weer hip, vermeldt Dick Veerman op zijn blog. Het Nieuwe Normaal noemen we dat. Oke, Lin, ik ga even mee in je verhaal. Het Nieuwe Normaal, ik geloof erin. Want normaal zijn dat kan ik. Dat betekent namelijk geen belachelijke diëten meer zonder …. (vul hier maar iets in, want alle soorten diëten bestaan). Dat betekent dat ik weer mag genieten van mijn E-nummers (en ik vind werkelijk alles met e-nummers lekker) en vette kaas (want ik vind ook alles met kaas lekker). Nee, even serieus Lin, ik vind dat je gelijk hebt ook al is het een beetje gek om dat te horen van het blad wat niet al te lang geleden nog dezelfde foods promootte. Dat moet je ook niet klakkeloos doen, want stomme mensen zoals ik trappen daar gewoon in, snap je? Dus laten we ons verenigen in het normaal ”gezond” doen. Gezond blijven door sporten, dat bruine broodje en die appel; net zoals we deden voordat we verzonnen dat moerbeien lekker waren.

En als iemand ons wil confronteren met het pijnlijke verleden, waarin we nog onnozel geloofden in superfoods, dan doe ik net als jij oké? Dan doe ik net alsof het nooit gebeurd is en zeg ik in een romantische taal dat ik een tosti ben, om mensen te verwarren en ze denken dat ik zo lekker normaal ben gebleven. Goed.

Al dat praten over eten maakt me hongerig, maak jij of ik die tosti?

– Dit stuk is zonder referenties, zonder voetnoten en zonder bronnen en dus eigenlijk slechte journalistiek. Toch bedankt voor het lezen –

Ignorance is never a bliss.

Wordt de chirurg geboren met alle kennis nodig om te opereren? Is de rechter vanaf zijn geboorte al bekend met de wet? Weet de monteur hoe hij een auto moet repareren, zelfs als niemand hem dat ooit heeft geleerd? Ontwikkelt de wetenschapper een nieuw medicijn, zonder ooit een les scheikunde te hebben gehad?

Laten we realistisch blijven; het antwoord op deze vragen is nee. Kennis komt niet uit de lucht vallen maar is wel degelijk hoognodig voor de ontwikkeling van een land. De Learning Foundation richt zich op verbetering van educatie in de breedste zin van het woord. Daaruit vloeit voort dat zij zich niet op één enkel bevolkingssegment storten, maar proberen iedereen een gelijke kans te geven.

En dat doen zijn met toewijding, de toewijding die ik zou willen zien als iemand moest vechten voor mijn opleiding. De Learning Foundation is niet zoals andere goede doelen en dat blijkt wel uit hun policy. Zij kiezen ervoor om vele projecten te overkoepelen, maar willen tegelijkertijd steun bieden van een ongeëvenaarde kwaliteit. Een harde eis, en de korte lijnen die de foundation heeft zorgt ervoor dat zij dit kunnen waarmaken. De ruimte die geboden wordt zorgt voor een ruime diversiteit van projecten; schoolmateriaal, sportlessen, universitaire opleidingen, lerarenopleiding maar ook watervoorzieningen en voorlichting over hygiëne.

De donatie van DLA Piper heeft een onschatbare waarde voor de Learning Foundation. Bij de foundation denken ze niet graag in euro’s. Zij denken in het aantal boeken dat ze kunnen kopen voor de leerlingen. De boeken die generaties de kennis zullen geven die zij verdienen. Het zijn die boeken die ervoor zorgen dat kinderen, tieners en volwassenen zich wereldwijd kunnen ontwikkelen tot artsen, technici en advocaten. Zodat zij gezamenlijk derdewereldlanden naar een nieuw level kunnen tillen, zodat het hopelijk snel geen derdewereldlanden meer hoeven te zijn.

Op dit moment betaalt de foundation het lesgeld van twee accountants in opleiding. Gedreven en gemotiveerde jongeren, die anders nooit de kans hadden gehad om te studeren. Niet omdat zij geen talent hebben, maar omdat zij beperkt werden door een tekort aan financiële middelen. Een situatie die in vele landen eerder de standaard dan een uitzondering is. Ik hoop, naast een mooie donatie voor de Learning foundation, door de talent award ook een stukje bewustzijn te bereiken onder het publiek. Voor vele, dankzij een geweldig onderwijssysteem in Nederland, zijn de voorgenoemde scenario’s een ‘ver van mijn bed show’. Maar dat we er niet iedere dag mee geconfronteerd worden, betekent niet dat het er niet is. Overal ter wereld blijven talenten onontdekt, omdat zij ondanks de wil niet de kans hebben om zich te ontwikkelen. Help de Learning Foundation wereldwijd het verschil te maken, zodat op een dag iedereen zich realiseert dat “ignorance” nooit een “bliss” is.

De verdraagzame ideoloog ontwaakt.

Ik kijk een beetje triest naar mijn scherm. De facebook berichten laten het ongeloof blijken. Een filmpje van een gemaskerde hacker die belooft wraak te nemen voor een aanslag is duizenden keren geliked. Er staan plaatjes, filmpjes en berichten over de verschrikkelijke aanslag op Charlie Hebdo. Vroeger zou ik alle berichten hebben gelezen, alle filmpjes hebben bekeken en alle plaatjes hebben geliked. Ik zou mijn stem op social media laten horen, om te laten zien dat ook ik een mening heb over de gebeurtenis. Ik zou conclusies hebben getrokken en me met een sarcastische stem hebben uitgelaten over bepaalde bevolkingsgroepen. Maar dat doe ik nu niet meer. Ik lees één pers bericht en klap dan mijn computer dicht.

De reden voor deze media ontwijking? Het niet meer op de hoogte willen zijn? Teleurstelling. Ik ben door de jaren heen teleurgesteld door academici, journalisten, politici, maar ook door vrienden. Als ik ergens namelijk allergisch voor ben, dan is het bekrompenheid. Helaas is dat een veelvoorkomend fenomeen op het internet. Ik ben geen heilige, maar heb door de jaren geleerd dat inleveren in anderen je zoveel kan opleveren. Tegelijkertijd kan ik me niet inleven in bepaalde groepen en dat frustreert. Ik kan niet snappen dat je anderen mensen het leven ontneemt voor jouw ideologie of religie. Ik kan niet snappen dat je alle mensen van een bepaalde groep door gebeurtenissen maar over één kant scheert. Wat ik wél kan is begrijpen dat mensen beïnvloed worden door hun omgeving, door hun achtergrond. Er hoeft maar één herder te zijn met extreem gedachtegoed en de schapen zullen volgen. Ik begrijp dat verdriet aanzet tot wraak, ook al is het vaak niet zo bevredigend als van te voren gedacht. Ik begrijp dat de meeste mensen meer pijn in hun leven hebben meegemaakt dan ik ooit zal voelen. En om mijn frustratie compleet te maken, ik begrijp waarom academici, journalisten, politici en sommige vrienden mij teleur stellen.

Ben ik nu een ja-knikker? Misschien. Ben ik zo geboren? Absoluut niet. Kleine Kaylee werd geboren als ideoloog. Mij werd geleerd dat een verschil maken begint bij jezelf. Dat als jij maar wilt, dat je het zal bereiken. Dat resulteerde in het feit dat ik iedere zomer weer op pad ging met mijn WNF boekje, om een bedreigde diersoort te redden. Dat ik gilde als mijn vriendjes letterlijk zout op slakken gooiden. Ik op jonge leeftijd al vond dat iedereen moest recyclen. Ik was een dierenvriend en geloofde dat de wereld zoveel mooier werd als we allemaal lief waren voor de natuur.

Het antwoord van mijn omgeving op de meeste van mijn overenthousiaste praktijken was dat ik toch ook vlees at? Wie werden daarvoor gedood dacht ik? Ja, misschien een beetje gemeen om te zeggen tegen een achtjarige, maar in mijn ogen hadden ze gelijk. Ik zou laten zien wie er zou winnen; ik werd vegetariër. Het verhaal werd helemaal mooi toen een ouder op school mij vroeg waarom ik dan (mijn mooie nieuwe) leren laarzen droeg? Dat was toch ook zielig voor de diertjes? Buiten het feit dat dit duidelijk maakt dat sommige mensen niet geschikt zijn voor kinderen (WORDT DAN OOK GEEN OPPASMOEDER!), vond ik dat ze gelijk had. Mijn lievelingslaarzen gingen in de hoek en hoe hoog of laag mijn ouders ook sprongen, toen de sneeuw de grond raakte liep ik op mijn Allstars. En dat bleef ik ook doen de rest van de winter.

Lange tijd wist ik waar ik voor stond, maar door de jaren heen vervaagden mijn grenzen. Ik wist eigenlijk niet zo goed meer waar ik voor stond. Mag je wel bont dragen als je ergens woont waar het heel koud is? Of een dier laten optreden als dat jouw brood op de plank betekent? Er is nooit één kant van het verhaal. Ik kan me nog goed herinneren dat ik keek naar een of ander animal rescue programma en er een stuk of veertig dieren uit een schuur werden gered. Vermagerd, ondervoed, uitgedroogd, ziek en mishandeld. De tranen stonden in mijn ogen. En toen ik zag dat de eigenaar eigenlijk geen berouw toonde, kenmerkte ik mijn missie als zinloos. Kleinschalig. Hoe kon ik zo hard mijn best doen, maar geen verschil zien? Hoe kon dit gebeuren? Het was de gedachtegang van amper een tiener, maar het eerste scheurtje in “verandering begint bij jezelf” was gemaakt.

Die tiener is niet meer, dat is lang geleden. Maar confronterend nieuws uit de media over aanslagen en terrorisme geven precies hetzelfde gevoel als zoveel jaren geleden. Het gevoel dat het verschil maken voor een individu niet meer mogelijk is. Hoe kan een individu, hoe kan ik, ervoor zorgen dat zoiets niet gebeurd? Hoe kan ik accepteren dat mensen over het internet haat zaaien, discriminatie oproepen en elkaar vermoorden? Ik kan het niet. Ik weiger. Maar ik weiger nog het meest om alle belachelijke commentaren te lezen, waarin bijvoorbeeld wordt opgeroepen om de families van de daders (van de Charlie Hebdo aanslag) te vermoorden. Ik snap dat je iemand anders het gemis wilt aandoen wat je zelf lijdt, maar zien mensen niet dat dat niet de oplossing is? Het is eerder de oorzaak.

Dus nu predik ik een nieuwe ideologie, namelijk die van verdraagzaamheid. Ik sta niet links, ik sta niet rechts. Ik sta voor respect voor andermans vrijheid van meningsuiting, ook voor die in mijn ogen belachelijke commentaren. En als we niet met z’n allen samen kunnen spelen, zullen we elkaar dan gewoon met rust laten? Maar zullen we nooit, maar dan ook nooit, iemands leven nemen en dat rechtvaardigen op grond van religie of vergelding?

Ik lees nu de “blije sectie” van de krant. Met nieuws waar je alleen maar vrolijk van kan worden. Baby tijger geboren, kinderen gered uit put, vrouw met downsyndroom laat iedere week een plakplaatje “zetten” bij tattoo shop. En ik glimlach als ik het lees. Ik ben hongerig naar goed nieuws, nieuws dat me even doet vergeten dat de wereld zichzelf aan het vernietigen is. En dan lees ik over jonge meisjes die oproepen tot vrede. Die educatie mogelijk maken voor vrouwen in derde wereld landen. Die ontroerende speeches houden voor gerenommeerde hoge hoeden en strakke pakken. Ik lees over meisjes en jonge vrouwen die het verschil maken. De ideoloog in mij schrikt wakker, het is nog niet te laat. Misschien is teleurstelling juist iets wat je moet overkomen, waar je moet bewijzen dat anderen ongelijk hebben. Misschien durf ik morgen wel weer de voorpagina van de krant te lezen. Als het helemaal gek wordt zal ik zelfs iemand vragen wat hij of zij ervan vindt. Ik sla mijn computer open en doe dat wat ik niet meer zou doen; ik verkondig mijn verdraagzame mening op social media. Wat ben ik toch ook een hypocriet.