Waarom Linda een hypocriet is en ik een tosti ben.

Och, och, och, ik had het kunnen weten. Zelfs BN’ers beginnen zich te verzetten tegen de “health” trend. “Health” mag absoluut tussen haakjes, aangezien niemand eigenlijk weet wat precies “healthy” is. Zijn het de koolhydraten, de vetten, de suikers of de E-nummers die we op de zwarte lijst moeten zetten? Het blijft vooralsnog onduidelijk. Toch worden we al jaren, met name in Hipster paradijs Amsterdam (waar ik woonachtig ben), opgescheept met de zogenaamde superfoods en dergelijke. En ik moet toegeven; ik hou van nieuwe dingen. Dus de eerste weken deed ik er lachend aan mee. Van mijn kooktalent hoef ik het niet te hebben, maar de goede keuken kan ik zeker waarderen. Dus toen ik spannende namen zoals Goji bessen en Moerbeien voorbij zag komen, was mijn aandacht gewekt. Ik werd overgehaald door hipster vriendinnen, waarnaar ik trouwens nooit meer luister. Een paar besjes zouden wonderen verrichten. Sterke nagels, beter brein, glanzend haar, meer energie; mij heb je met een mooie verpakking en een creatieve leus. Ja, ik weet het, ik ben de droom van iedere marketing agent. Dus…

Kaylee aan de superfoods. Het was nog een beetje nieuw toen, dus ik moest naar de natuur winkel. Vanaf het moment dat ik binnen stond had ik opeens een paar vragen des levens;
1. Waarom ruikt het hier zo gek? Ik kon het niet echt plaatsen. Het is niet muf, het is niet fris, het is een beetje houterig, schimmelig, vochtig… Het is niet te beschrijven. Dus sinds die dag noem ik het maar de natuurwinkel geur.
2. WAT IS MET DEZE PRIJZEN!? “Oh kijk, zo’n schattig potje pindakaas. Hmm… met nootjes, die kan ik wel mee nemen. Even kijken dat is… 5 EURO!?”. Ja, dit gebeurt mij werkelijk. Ik snap dat biologisch-organisch-hipsterisch alles iets duurder maakt, maar deze winkel was gekkenwerk.
3. Wie zijn deze mensen? Een combinatie van hipsters en geitenwollen sokken, die ongetwijfeld allemaal heel verantwoord zijn. Ik word een beetje vies aangekeken omdat ik een Lidl tas draag met minder verantwoorde boodschappen (ik ben er nog niet mentaal klaar voor om afscheid te nemen van die zak chips). Men lijkt te voelen dat ik hier niet helemaal op mijn plek ben.

Waarschijnlijk bedwelmd door de geur in de natuurwinkel ga ik helemaal los. Alles wat er gek en gezond uitziet koop ik. Opgewonden en enthousiast open ik thuis de plastic bakjes. Ik ben er klaar voor. Vanaf nu gaat het gebeuren. Ik zie mezelf al slank door een veld heen huppelen, met zingende vogels op de achtergrond, die zo blij zijn omdat ik verantwoord eet. Mijn haar glanst als in een Guhl reclame en ik word omringd door andere gezonde mensen. En dan neem ik de eerste bes. En nog een. Mijn gezicht vertrekt langzaam. Goji bessen kon ik nog hebben, ondanks de fel rode kleur (?) en beetje muffe smaak. Quinoa, oké, ik gooide er gewoon net zoveel geitenkaas doorheen totdat die smaak overheerste (wat niet moeilijk was, want quinoa smaakt naar NIETS mensen). Maar toen ik moerbeien probeerde, werd ik toch echt een beetje boos. Niet alleen is de structuur hoogst opmerkelijk, ze zijn ook nog eens flink ranzig. En dat van iemand die lachend spruitjes, bietjes en alle andere kindernachtmerries weg eet.

Ik hoef niet te vertellen dat het nooit meer goed kwam tussen mij en superfoods. Probeer je me greenpowder aan te smeren? Ik ga spontaan weer naar dat eerste shock moment, waar ik realiseerde dat goede marketing echt alles is en ik moet stoppen met overal in te trappen. De persoon die glanzend haar heeft gekregen of meer energie van die stomme bessen mag zich trouwens bij mij melden, dan neem ik alles terug. Het lijkt me echter sterk dat dit gaat gebeuren en daarom kan ik zo open en bloot mijn mening op het internet gooien.

Maar goed, ik dwaal af. Ik wilde het namelijk over Linda hebben. Linda de Mol, RTL paradepaardje, die op de cover van haar blad “LINDA.” staat met een zak friet en als leus “Rot op met je chiazaad!”. Well played, Linda, maar zo makkelijk kom je er niet vanaf. Dacht je nou echt, dat nu we na verschillende onderzoeken van de consumentenbond en het voedingcentrum, we jou zouden laten strijken met de eer? Dat we zouden doen alsof we allemaal volgzame lammetjes waren en eindelijk zijn verlicht door jouw visie op de superfoods? In september 2014 gooide LINDA. al een balletje op over de HEMA die de superfoods gaat verkopen; ze vermeldden dat ”sommige mensen het overbewuste gedoe zat zijn”. Een behoorlijk tamme uitspraak voor een blad dat nu claimt al geruime tijd tegen de verhipsterisering van onze samenleving te zijn met betrekking tot de superfoods. Vier dagen geleden werd er nog een quinoa recept op de LINDA. website gezet. Linda waait maar een beetje met de hipster wind mee blijkt maar weer.

En nu we eindelijk allemaal wakker beginnen te worden, komt Linda als messias van de frikandellen. Ze predikt “Je suis Tosti”, onder het mom van ”ik ben zo lekker normaal gebleven”. En dat is nu weer hip, vermeldt Dick Veerman op zijn blog. Het Nieuwe Normaal noemen we dat. Oke, Lin, ik ga even mee in je verhaal. Het Nieuwe Normaal, ik geloof erin. Want normaal zijn dat kan ik. Dat betekent namelijk geen belachelijke diëten meer zonder …. (vul hier maar iets in, want alle soorten diëten bestaan). Dat betekent dat ik weer mag genieten van mijn E-nummers (en ik vind werkelijk alles met e-nummers lekker) en vette kaas (want ik vind ook alles met kaas lekker). Nee, even serieus Lin, ik vind dat je gelijk hebt ook al is het een beetje gek om dat te horen van het blad wat niet al te lang geleden nog dezelfde foods promootte. Dat moet je ook niet klakkeloos doen, want stomme mensen zoals ik trappen daar gewoon in, snap je? Dus laten we ons verenigen in het normaal ”gezond” doen. Gezond blijven door sporten, dat bruine broodje en die appel; net zoals we deden voordat we verzonnen dat moerbeien lekker waren.

En als iemand ons wil confronteren met het pijnlijke verleden, waarin we nog onnozel geloofden in superfoods, dan doe ik net als jij oké? Dan doe ik net alsof het nooit gebeurd is en zeg ik in een romantische taal dat ik een tosti ben, om mensen te verwarren en ze denken dat ik zo lekker normaal ben gebleven. Goed.

Al dat praten over eten maakt me hongerig, maak jij of ik die tosti?

– Dit stuk is zonder referenties, zonder voetnoten en zonder bronnen en dus eigenlijk slechte journalistiek. Toch bedankt voor het lezen –

Advertenties

Ignorance is never a bliss.

Wordt de chirurg geboren met alle kennis nodig om te opereren? Is de rechter vanaf zijn geboorte al bekend met de wet? Weet de monteur hoe hij een auto moet repareren, zelfs als niemand hem dat ooit heeft geleerd? Ontwikkelt de wetenschapper een nieuw medicijn, zonder ooit een les scheikunde te hebben gehad?

Laten we realistisch blijven; het antwoord op deze vragen is nee. Kennis komt niet uit de lucht vallen maar is wel degelijk hoognodig voor de ontwikkeling van een land. De Learning Foundation richt zich op verbetering van educatie in de breedste zin van het woord. Daaruit vloeit voort dat zij zich niet op één enkel bevolkingssegment storten, maar proberen iedereen een gelijke kans te geven.

En dat doen zijn met toewijding, de toewijding die ik zou willen zien als iemand moest vechten voor mijn opleiding. De Learning Foundation is niet zoals andere goede doelen en dat blijkt wel uit hun policy. Zij kiezen ervoor om vele projecten te overkoepelen, maar willen tegelijkertijd steun bieden van een ongeëvenaarde kwaliteit. Een harde eis, en de korte lijnen die de foundation heeft zorgt ervoor dat zij dit kunnen waarmaken. De ruimte die geboden wordt zorgt voor een ruime diversiteit van projecten; schoolmateriaal, sportlessen, universitaire opleidingen, lerarenopleiding maar ook watervoorzieningen en voorlichting over hygiëne.

De donatie van DLA Piper heeft een onschatbare waarde voor de Learning Foundation. Bij de foundation denken ze niet graag in euro’s. Zij denken in het aantal boeken dat ze kunnen kopen voor de leerlingen. De boeken die generaties de kennis zullen geven die zij verdienen. Het zijn die boeken die ervoor zorgen dat kinderen, tieners en volwassenen zich wereldwijd kunnen ontwikkelen tot artsen, technici en advocaten. Zodat zij gezamenlijk derdewereldlanden naar een nieuw level kunnen tillen, zodat het hopelijk snel geen derdewereldlanden meer hoeven te zijn.

Op dit moment betaalt de foundation het lesgeld van twee accountants in opleiding. Gedreven en gemotiveerde jongeren, die anders nooit de kans hadden gehad om te studeren. Niet omdat zij geen talent hebben, maar omdat zij beperkt werden door een tekort aan financiële middelen. Een situatie die in vele landen eerder de standaard dan een uitzondering is. Ik hoop, naast een mooie donatie voor de Learning foundation, door de talent award ook een stukje bewustzijn te bereiken onder het publiek. Voor vele, dankzij een geweldig onderwijssysteem in Nederland, zijn de voorgenoemde scenario’s een ‘ver van mijn bed show’. Maar dat we er niet iedere dag mee geconfronteerd worden, betekent niet dat het er niet is. Overal ter wereld blijven talenten onontdekt, omdat zij ondanks de wil niet de kans hebben om zich te ontwikkelen. Help de Learning Foundation wereldwijd het verschil te maken, zodat op een dag iedereen zich realiseert dat “ignorance” nooit een “bliss” is.